นิราศแม่กะสา

ตีสามลงรถผูกแปลนอน
รอคอยก่อนราตรีจะรุ่งสาง
ศึกครั้งนี้สาหัสหนักเอาการ
ณ อุทยานกลางป่านามแม่วงก์

รอเจ้าหน้าที่นำทางได้สองคน
ส่วนลูกหาบนั้นจนปัญญาหา
ต้องแบกแอกแอ่นเอี้ยวบนหลังลา
เดินดงฝ่าเปลวระอุลู่แดดแรง

เดินผ่านทุ่งหญ้าคามาถึงป่า
ไม่รกมากหนักหนาพอไปไหว
อีกหลายกลุ่มมีเส้นทางมุ่งแดนไกล
ไปสุดสายสุดใจโมโกจู

ส่วนทีมเราขอเพียงน้ำตกใหญ่
กลางพงไพรใครเคยเห็นเป็นอู้หู
หนึ่งในสิบของเอเชียดังอู้ฟู่
แท้จริงอยู่ในผืนป่ากลางเมืองไทย

บ่ายคล้อยเย็นปาดเหงื่อปานเต็มโอ่ง
ถึงที่โล่งหมดแรงเดินไม่ไหว
พักตรงนี้คืนนี้สุขสบาย
เพียงเอนกายใจเริ่มคิดถึงบางคน

คงยังคิดว่าครั้งหนึ่งเคยมีอยู่
หรือเพียงฝันแค่รู้ยามก่อนตื่น
ทำอย่างไรให้พ้นผ่านชั่วข้ามคืน
ยากจะฝืนข่มตาพาข่มใจ

สำเนียงเสียงน้ำค้างดังหวิวแว่ว
ลมแล้งแผ่วพัดผ่านพารุมร้อน
หัวใจเล็กเริ่มสั่นไหวใจคลอนๆ
ดังละครปิดฉากจากอำลา

คืนเงียบงันจันทร์เงียบเหงาดาวเงียบเสียง
ขอเพียงส่งสำเนียงฝากกลางฟ้า
ยังคิดถึงยังดื้อดึงอยากพบหน้า
เพียงเผื่อว่าเธอผ่านมาจะเข้าใจ

หนทางเดินยังไกลที่ต้องก้าว
หนทางยาวใช้แรงมหาศาล
ข่มตาลงเพื่อเก็บแรงในคืนกาล
แต่สุดแสนทรมานจักข่มใจ

น้ำค้างพรมไผ่หวิวควันลอยเรื่อย
แดดเอื่อยๆลอดริ้วทองอาบฉาน
หรีดหริ่งเรียบเงียบงันทิวากาล
ภวังวานจบหายพร้อมไฟฟืน

ปลุกชีวิตพร้อมเดินกันอีกครั้ง
เค้นพลังที่หลับไหลเพราะอ่อนล้า
กายครึ่งหลับใจยับๆฟื้นคืนมา
ขึ้นเป้หนาหนักอึ้งคิดถึงเธอ

ที่ตรงนั้นเคยพูดคุยบัดนี้หาย
อยู่หนใดช่วยแจงไขในความห่าง
อีกไม่นานความคิดเธอคงจาง
คงมีคนข้างๆเฝ้าเอาใจ

ก้มหน้าเดินเดินเดินแล้วก็เดิน
ซ้ายก้าวเกินขวาก้าวข้ามมิหวั่นไหว
ด้วยหนทางยังยาวอีกแสนไกล
พอสุดท้ายถึงได้รู้ว่าไกลเกิน

ข้ามน้ำรินข้ามห้วยไหลขึ้นไพรชัน
หนามเกี่ยวยันยึดยื้อให้อ่อนล้า
แต่ดื้อดึงขึงขันลุยฟันฝ่า
พักเที่ยงว่ากินข้าวเลือดตกใน

ออกเดินต่อลุยไปไม่มียั้ง
มีพลังเท่าไรงัดมาใช้
ขึ้นเนินลงหุบสู้ต่อไป
ไม่นานน้ำตกใหญ่คงได้ยล

คลองสุดท้ายนามคุ้นแม่กระสา
ใกล้เข้ามาอีกนิดคิดเอาไว้
พี่เปาโลผู้นำทางบอกอีกไกล
โถ่ เจ้านายไม่ให้กำลังใจกันบ้างเลย

พักตรงนี้ดีกว่าลานดูกว้าง
น้ำเป็นธารลำใหญ่ให้ใช้สอย
จากนี้ไปพรุ่งนี้เดินอีกนิดหน่อย
4ชม.ไม่มากน้อยพอโอเค

ราตรีเยือนไล่ทิวาให้ผ่านโพ้น
ครื้นระคนเครงสนานกาลสมัย
ใครจะรู้ใต้แววตาลึกข้างใน
อยากจะได้ใบบัวบกมาเคี้ยวคลึง

ความคิดถึงที่ฝากไว้ในดวงจันทร์
ยังอยู่นั่นทนท้าไม่กลัวเหงา
ฝากไว้นานยังไร้ใครมาเอา
มีแค่เดือนแค่ดาวคอยปลอบใจ

คุณยายอยู่คอยถามความเคลื่อน
ตาเอื้อยเอื่อนบอกไปอย่าเสียขวัญ
กระต่ายสมทบบอกชีวิตเหนื่อยทุกวัน
ยังไม่ตายต้องหายใจและเดินทาง

แม่กระสาไหลแรงคงสงสัย
ว่าทำไมต้องย้อนหาความหลัง
เมื่อผ่านเลยมุ่งจุดหมายอย่าหยุดยั้ง
เพราะเพียงพังพร่ำเพื้อชั่วครู่ยาม

ออกเดินเท้าเขาเส้นทางแต่เช้า
ลัดป่าเขาห้วยใหญ่ข้ามห้วยเล็ก
เพียงอึดใจสลัดเหงื่อให้เสด็ด
วางเป้เสร็จก็ถึงคราไปยลได้

โอ้แม่จ๋าโคตรน้ำตกอยู่ตรงหน้า
ใหญ่ยิ่งกว่าเคยเห็นเป็นไหนๆ
เสียงโครมครามครื้นเครงลำน้ำใหญ่
คะเนได้รวมกันกว่าร้อยเมตร

เหนื่อยสะสมหายเหือดพร้อมสายน้ำ
เย็นชุ่มจ่ำหัวตีนแต่ร้อนหัว
แดดเปรี้ยงๆรูพรุนไปทั้งตัว
ถ่ายรูปทั่วคอยขึ้นชั้นถัดไป

ถึงชั้นสามสายน้ำไม่ใหญ่เท่า
แต่ไม่เหงาเพราะแลดูอ่อนช้อย
ชั้นสี่ถัดเป็นผาทิ้งปลดปล่อย
ตะวันคล้อยบอกเรารีบเดินทาง

สุดที่ห้าและหกอยู่ติดกัน
ดูลอดผ่านทิวไม่และยอดหญ้า
ด้วยพื้นล่างอยู่ไกลเกินกว่า
ที่จะลงไปอกว่าเธอสวยจัง

เจ็ดแปดเก้าเลยเวลาจะไปถึง
เสียดายสิ่งซิ่งไม่ได้ดูให้เห็น
อาจยิ่งใหญ่กว่าผู้ใดที่ซ้อนเร้น
หรีออาจเบ็นเพืยงแค่สายน้ำริน

ลงมาดูชั้นหนึ่งก่อนจะกลับ
สู่เพิงพักพับกายใต้เงาฟ้า
นอนเอาแรงพรุ้งนี้ยิ่งโหดกว่า
เหลือคืนเดียวที่ว่าต้องเดินให้ถึง

เช้าวันใหม่อาทิตย์ดวงเดิมต้องเดินต่อ
ไม่รีรอเพราะเวลานั้นเหลือน้อย
ใครช้าต้องเร่งก้าวอย่าได้คอย
ผ่านธารน้อยธารใหญ่เคยผ่านมา

จนสุดท้ายมาเกือบถึงแคมป์คืนแรก
จึ่งปลดแอกที่แบกอยู่บนบ่า
สลัดแข้งสลัดขาด้วยความล้า
คิดถึงทางที่เดินมากี่กิโล

เย็นย่ำคำคืนฝืนอนหลับ
ใจกระสับวับแว่วกลิ่นบุผผา
ตื่นขึ้นมาจึ่งรู้ฝันนี่หว่า
จำได้ว่ามีดอกไม้ไปให้เธอ

วันสุดท้ายคงไม่ต้องรีบเร่ง
ก้าวเขย่งซ้ายขวาดูเอ๋อๆ
ด้วยผ่านมาทางไกลจนเริ่มเบลอ
แต่วันนี้คงไม่นานเท่าวานวัน

บ่ายแก่ทะลุออกราวป่า
รีบวิ่งหาร้านค้าศูนย์ท่องเที่ยว
เปิดตู้เย็นหยิบน้ำขวดดูดเต็มเหนี่ยว
อ๊าาาา…สงสัยขวดเดียวคงไม่พอ

Connect

LINE @PAINAIMA  •  0894789334 & 02-0453445 • TRAVEL@PAINAIMA.COM
ไปไหนมาดอทคอม | 69/1874 ราษฎร์บูรณะ 33 กทม 10140 | TAT LICENSE 11/8811

error: บทความทั้งหมดเป็นลิขสิทธิ์ของไปไหนมาดอทคอม